27 Haziran 2026, Cumartesi, saat: 14.00’de, Wattenscheid, WATraum’da öğrencilerim ve velilerimle bir araya geldik. Öğrencilerim büyümüşler, meslek sahibi olmuşlar, bazıları evlenmiş, eşleri ve çocuklarıyla toplantıya geldiler. Çok duygulu bir buluşma oldu. Öğrencilerim, anne ve babalar bana şeref verdiler.
Bochum’da Türkçe öğretmenliğine 1989 yılında başlamıştım. 2018 yılında emekli oldum. Dersler biter, öğretmenlik bitmez. Aradan tam 37 yıl geçti. Öğretmenlik hayatımda 5000 kadar öğrenciye dersler verdim. Bu öğrencilerim ne idiler, ne oldular, nasıl oldular? Merak ediyordum.
Musab Yıldız, Güneş İlkokulu’nda yaramaz bir öğrencimdi. Aradan 20 yıl geçtikten sonra tesadüfen karşılaştım. Benim yaramaz öğrencim başarılı, saygılı, vefalı, akıllı uslu bir iş insanı olmuştu. Bochum’da Ay Yıldız telefon şirketinin şubesini açmış. Başarısını kutladım.
Geçmiş okul günlerini andık. İlkokulda aldığı Türkçe dersi notlarına birlikte baktık. Benim Musab Yıldız’ım nerelerden nerelere gelmişti? Musab, Türkçe derslerine katılan öğrencilerle buluşmayı önerdi. Kabul ettim. Buluşma önerimizi GEMI e.V. / Birlikte Uyum Derneği Sorumlusu Betül Bozdağ’a sundum. Betül, öğrencilerle buluşmanın Türkiye’den Almanya’ya göçün 65. Yılına ve Birlikte Uyum Derneği’nin amaçlarına da uygun düşeceğini söyledi. Öğrencilerle Buluşma toplantısını birlikte düzenlemeye başladık.
Betül Bozdağ, GEMI Derneği adına Wattenscheid’daki WATraum adlı salonu Öğrencilerle Buluşma Toplantısı için bize verdi. Hava çok sıcak olmasına rağmen öğrencilerim, veliler salonu doldurdular. Açılış konuşmasını Betül Bozdağ yaptı ve beni konuşmaya davet etti. Çok duygulandım, onurlandım. 8 yıl önce emekli olduğum gün, öğrencilerimden ayrılırken yazdığım bu şiirimi okudum.
****************************************************************************
Elveda Sevgili Öğrencilerim
Sevgili öğrencilerim,
Artık vedalaşma zamanı geldi.
Dört yıldan beri beraberiz,
Bugün sona eriyor Türkçe dersimiz.
Ben sizlere bilgimi, sevgimi, sabrımı verdim,
Sizlerle mutlu oldum, sizlerle neşelendim.
Bazen kızdım, bazen zayıf not da verdim.
Ama ben sizleri her zaman yürekten sevdim.
Bugün uçuruyorum sizleri
Kendi gökyüzünüze
Kanatlarınız yorulmasın
Konduğunuz her dal çiçeklensin.
Kemal Yalçın, Türkçe Öğretmeni, Sonnenschule Bochum, 2 Temmuz 2018
**************************************************************************************************
Düzenleyenler adına Musab Yıldız, Veliler adına Zübeyde Taş ve Mehtap Atay konuştular. Toplantının ikinci bölümünde öğrencilerim tek tek söz aldılar. Nereden nereye geldiklerini, nerede çalıştıklarını anlattılar.
Bu öğrencilerim 65 yıllık göç tarihinde, Almanya’da okumuş, meslek sahibi olmuşlardı. Kimi mühendis, kimi doktor, kimi avukat, kimi iş sahibi olarak çalışıyorlardı. Öğrencilerim başarıyla, sağlıklı bir toplamsal uyum sağlamışlardı.
Öğrencilerim, velilerim Türkçe derslerinde yaptıklarımızı anlattılar. Hepsi de çok güzel anılardı. Çok mutlu oldum. Hep birlikte fotoğraflar çekildik. Bundan sonra her yıl buluşmaya karar verdik.
Sevgili öğrencilerim ben sizlerin başarılarınızı gördükçe çok mutlu oluyorum. İyi ki varsınız! Yolunuz ve bahtınız açık olsun.
Bochum, 28 Haziran 2026, Kemal Yalçın, Emekli Türkçe öğretmeni
*********************************
Mehtap Atay veliler adına güzel, anlamlı, duygulu bir konuşma yaptı. İzni ve onayı ile aynen yayınlıyorum. (K.Y.)
*********************************
MEHTAP ATAY’IN KONUŞMASI
Değerli Öğretmenimiz,
Sevgili Öğrenciler ve Veliler,
Ben Mehtap Atay, 17 yıl önce iki kızım da değerli öğretmenimiz Kemal Yalçın’ın öğrencisiydi. Bugün burada olmak benim için büyük bir mutluluk. O günlerden aklımda kalan çok güzel anılar var. Çocuklarımız okumayı öğrenirlerken biz veliler de onların heyecanlarını paylaşırdık. Bazı günler sınıfa girip Türkçe derslerine katılırdık. Arka sıralarda oturup çocuklarımızın okumalarını dinlerdik.
“Ali topu at. At Ali at.” cümleleri, yapılan okuma yarışmaları, 23 Nisan Bayramı kutlamaları, Hacivat- Karagöz gölge oyunları ve diğer etkinlikler bugün hâlâ aklımda. Çocuklarımız Türkçe derslerinde hem öğrendiler hem de eğlendiler. Öğretmenler gününü birlikte kutladık. Güzel anılar biriktirdik. Yıllar geçti, çocuklarımız büyüdü, meslek sahibi oldular. Ama o günler, o anılar unutulmadı.
Sevgili Kemal Öğretmenim, Çocuklarımıza verdiğiniz emek, sabır ve sevgi için size gönülden teşekkür ediyorum. Bugünkü buluşmayı düzenlediğiniz için size ayrıca teşekkür ederim.
Bu vesileyle yıllardır görmediğimiz öğrencilerimizi ve velilerimizi yeniden görme fırsatı bulduk. Eski günlerimizi ve anılarımızı tazeledik.
Bir öğretmenin bıraktığı iz yıllar geçse de silinmiyor. Siz de öğrencilerinizin ve velilerinizin gönüllerinde çok güzel izler bıraktınız.
Size sağlık, huzur ve mutluluk dolu yıllar diliyorum. İyi ki yollarımız sizinle kesişti. İyi ki çocuklarımızın Türkçe öğretmeni oldunuz.
Yolunuz daima açık olsun! Yüzünüz daima gülsün!
Teşekkür ederim.
Saygılarımızla…
Sizi seviyoruz.
Mehtap Atay
(Helda ve Hacer Atay’ın annesi)