Hayalimdeki Okul

Sunuş

 

Çalıştığım üç ilkokulda, 2006-2007 ders yılında „Okulum“, „Zamanın içinden“, „Ben kimim?“, „Ailem ve ben“, „Burada ve orada“ ünitelerini işlerken „Hayalimdeki Okul“ projesi oluştu.

Öğrencilerime bir ödev verdim. Dedelerinin, ninelerinin, annelerinin, babalarının ve kendilerinin okul yaşamlarını, okul anılarını, okul hayallerini anlatmalarını ve hayallerindeki okulun resmini yaplarını istedim. İlginç öyküler yazdılar. Güzel resimler yaptılar. Yüz kadar öyküden yirmi beşini seçtim. Değerlendirdim. Öğrencilerimin düşüncelerine, hayallerine, isteklerine müdahale etmedim. Onların düşünce ve hayalleri; çoğu kez anne ve babaların düşünce ve hayallerinin devamı gibiydi. Bunu bekliyordum. İşlenen ünitelerin amaçlarından biri de öğrencilerde kendi kökenlerine ve ailesinin geçmişine merak uyandırmaktı.

Sağlıklı bir toplumsal uyum ve kültürel kimlik gelişimi için her çocuğun kendi geçmişi hakkında bilgi edinmesi; kendini ve başkalarını tanıması çok önemlidir.

Kitaptaki bazı öykülerde benzerlikler, tekrarlar vardır. Bunlar öğrencilerimin anlatımlarında bütünlük sağlamak ve karşılaştırma yapabilmek amacıyla sorduğum sorulardan kaynaklanıyor.

Türkçe Anadil öğretmeni olarak sadece Türkiyeli öğrencilerle ders yaptığım için, diğer uluslardan öğrencilere kitapta yer veremedim.

Buradaki 25 öğrencinin ailesinin göç süreci, yaşam kesitleri karşılaştırıldığında, üç dört nesillik zaman diliminde olumlu gelişimler olduğu görülecektir. Ninesi veya annesi okuma yazma bilmeyen bir öğrenci, şimdi okumak, doktor, mühendis, ressam, öğretmen, hemşire, çiçekçi vb. olmak istemektedir. Dedesinin köyünde bir zamanlar okul yokken, ya da tek sınıflı bir okul varken; şimdi kendisi yüzme havuzlu, spor salonlu, çok dilli bir okul hayal etmektedir. Bu gelişmeler göç sürecinin olumlu yönleridir. Öğrencilerimin hayallerinin gerçekleşmesi en büyük dileğimdir.

 

Bu kitapta öyküleri yer alan ve almayan tüm öğrencilerime çok teşekkür ederim.

Çocuklarına kendi geçmişlerini anlatan, bu güzel öykülerin yazılmasında katkıları olan anne ve babalara, dedelere ve ninenelere teşekkürü bir borç bilirim.

Bu kitabın dosyasını dikkatle okuyarak bana önerilerde bulunan, düzeltmeler yapan velilere, İsmail Özer’e; değerli öğretmen arkadaşlarıma, Mete Atay’a, Brenda Başar’a; çevirisini yapan Hartwig Mau’ya; bu projeyi başından beri destekleyen, basıp yayınlayan Hayati Önel’e ve Önel Yayınevi’ne çok teşekkür ederim.

 

Bochum, 27 Aralık 2007                                               Kemal Yalçın